Dzień życia konsekrowanego

02 II 2020

Ustanowiony w 1997 roku, przez św. Jana Pawła II, Światowy Dzień Życia Konsekrowanego stanowi okazję do refleksji na temat daru życia poświęconego Bogu, szczególnie poprzez profesję zakonną - śluby czystości, ubóstwa i posłuszeństwa.

Nic tak nie umacnia w drodze, jak inni, którzy ją przemierzają. Myślę, że jest to jednym z powodów, dla których po raz kolejny we Wrocławskiej Katedrze św. Jana Chrzciciela odbyła się uroczysta Msza Święta. Przybyli na nią liczni przedstawiciele różnych form życia konsekrowanego.

Chwilę przed Eucharystią, we wstępnym komentarzu nasz współbrat, ks. Bogdan Giemza SDS, niejako wpisał tegoroczną uroczystość w 100 rocznicę urodzin Jana Pawła II, rocznicę Bitwy Warszawskiej, a także w oczekiwanie na beatyfikację prymasa S. Wyszyńskiego (7 czerwca). Biografie i osiągnięcia wymienionych tu osób stanowią niewątpliwie piękne świadectwo życia dla Boga i wraz z Nim.

Kazanie wygłosił dla nas o. Marek Augustyn OFM Conv. Przypomniał on genezę Święta Ofiarowania Pańskiego. Wskazał także na Jezusa, który ofiaruje się Ojcu, a wraz z Nim także Maryja. Stanowi to treść szczególnego powołania każdej osoby konsekrowanej. Ona także w swej posłudze powinna korzystać z wszelkich sposobów dotarcia do człowieka - także przez media społecznościowe - ale zawsze w sposób przemodlony, odpowiedzialny, aby nie tworzyć podziałów w Kościele.

Samej Eucharystii przewodził natomiast ks. bp Jacek Kiciński CMF. Zachęcał nas do modlitwy przed Najświętszym Sakramentem, przed Którym czas nigdy nie jest stracony. Z niego bowiem rodzą się najpiękniejsze dzieła apostolskie.

Po Mszy Świętej wszyscy obecni przedstawiciele życia konsekrowanego zostali zaproszeni na obiad w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym. Posiłek ten stał się okazją do rozmowy z innymi osobami, które również wybrały drogę ślubów zakonnych.

Każdy Światowy Dzień Życia Konsekrowanego stanowi dla mnie niesamowite wsparcie na tej drodze życia. Jest bowiem możliwością wspólnej modlitwy i spotkania. W ten sposób człowiek czuje niezwykłą więź, nie tylko w obrębie swojej wspólnoty zakonnej, ale z całym Kościołem. Tak pokrzepiony, jeszcze ściślej pragnę zjednoczyć się z Jezusem Chrystusem, Zbawicielem Świata.

kl. Stanisław Franczak SDS